μεταξύ σοβαρού και αστείου, και βγάζοντας τις δύσκολες σκηνές για να τις δει κάποιο παιδί, να μια ταινία... που σε ... κάνει να λες... ΑΥΤΗ είναι η ταινία που ψάχνω...
Κρίμα τους ανθρώπους ... δυστυχώς... αλλά η ζωή είναι σκληρή... και καμμιά φορά το ξεχνάμε...
κάτι σαν τον κύκλο των Χαμένων Ποιητών... αλά Γερμα νικά...
οι πρωταγωνιστές
τι να πω...
ο προδότης της παρέας...
αυτό που μ' ενδιαφέρει είναι τα θρανία...
αυτές οι καρέκλες στέκονταν πίσω, στερεωμένες, στο θρανίο κι ήταν
έτοιμη η αίθουσα για καθαριότητα...
ενδιαφέρον
ήταν ή ώρα τους...
και τέλος, κάπου στενοχωριέσαι γι' αυτούς τους ανθρώπους, αλλά, κανείς δεν διαλέγει τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες μεγαλώνει... εξ ου κι οι επαναστάσεις...
Η γυναίκα του φούρναρη (1938) La femme du Boulanger
ο Μαρκήσιος με τον παπά
πολύ ωραίο αυτό το ψωμί...
γύρισε η σουρλουλού
Λα φαμμ ντυ Μπουλανζέρ
ξαναγυρίστηκε προφανώς...
και ξαναγυρίστηκε...
και ξαναγυρίστηκε
Ο Ζαν Πινιόλ, ο σκηνοθέτης
το έργο μας
αυτό το ψωμί, με σχήμα <3... καρδιάς!
σε άλλη έκδοση...
«Η γυναίκα του φούρναρη» έφυγε με τον εραστή της, ένα νεαρό βοσκό, και… κλαίει το χωριό που είναι σε απόγνωση, γιατί ο φούρνος σταμάτησε να ψήνει ψωμί!"
με λίγα λόγια η ιστορία. Όσο βλέπεις την ταινία, 2 ώρες και, γελάς όλο και πιο πολύ. Αναρωτιέσαι υπάρχουν τόσο καλοί άνθρωποι;... Γιατί αυτός ο φούρναρης δέχτηκε την γυναίκα του πίσω με έναν συγκλονιστικό τρόπο... στο τέλος... Η κορύφωση του δράματος που σε κάνει να γελάς!
Υπάρχουν... τέτοιοι άνθρωποι... ;
Σε ένα χωριό με τα κουτσομπολιά του, τον παπά του, τον Μαρκήσιο και τον Φούρναρη όλα μπορούν να συμβούν...
Λεωφορείον ο Πόθος / A Streetcar Named Desire (1951)
Ηλίας Καζάν, απίθανη σκηνοθετική άποψη. Γωνίες, ξανά γωνίες... και δεν ξέρω πώς τα λένε, δεν σε άφηνε να σκεφθείς ο Ηλίας
Ηλίας Καζάν
ότι ... αυτό που βλέπεις είναι ταινία. Όλοι οι πρωταγωνιστές ήταν δίπλα σου και τόσο κοντά σου.
Βίβιαν Λη,
Λη, Μπράντο
ένα σωρό εκφράσεις, ακριβώς αυτό που πρέπει στο σινεμά, δεν υπήρχαν πολλές μακρυνές λήψεις, ό,τι ήταν να δούμε το βλέπαμε στο πρόσωπό της. Στο τέλος η τρέλλα φάνηκε καθαρά, αλλά ως εκεί. Πριν ήταν πιστευτή και έζησε μήνες στο σπίτι της αδελφής της.
Μάρλον Μπράντο, Πολωνός από τους καλούς. Του αναταράξανε την οικογένεια και έγινε θηρίο, αυτό που ήτανε δηλαδή. Όμορφος, μυώδης, εντυπωσιακός... ένας και μοναδικός Μπράντο.
Μουσική, τόσο ταιριαστή, μοντέρνα και έδινε το σχόλιό της εκεί που έπρεπε... Αυτά είναι!
Στέλλα, η Στέλλα έφυγε.
Ούτε το παιδί σκέφθηκε, ούτε ότι αγαπούσε τον άντρα της. Η αδελφή της τής άνοιξε τα μάτια. Θυμήθηκα την Στέλλα στο έργο "ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ" του Αλμοδοβάρ.
ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ
Αυτή η Στέλλα ήταν όπως έπρεπε. Μέτριας αντίστασης στον σύζυγό της, ώσπου ήρθε η ώρα του τέλους.
Σκηνικό. Ένα σπίτι που τα πάντα είναι διαλυμένα, κι όμως ένα παιδί γεννήθηκε εκεί. Τι να πεις! Φτώχεια και κακομοιριά....
Ο σκηνοθέτης και οι βασικές πρωταγωνίστριες
Τέλος να αναφερθώ στον Τένεσση Ουϊλλιαμς, τον τρίτο, (Thomas Lanier "Tennessee" Williams III) χωρίς αυτόν δεν θα πέρναγαν δύο ώρες και χωρίς να βαριόμαστε...
Lalio
Υ.Γ. αυτό είναι το StreetCar
τρόλλεϋ θα λέγαμε...
καμμία σχέση με λεωφορείο, αυτό δεν σημαίνει ότι τού αλλάζεις εσύ τον ... τίτλο!...
Μία φυσιολογική ταινία με παιδιά, με κίνηση, διάλογο κι όχι να περιμένεις μία ώρα, για να ακούσεις κάτι.
Εκτός από το ότι το θέμα είναι τετριμμένο, η ταινία αυτή αξίζει.
τα παιδιά προδίνουν, αγαπάνε, κάνουνε φίλους και πονάνε.
Όπως γίνεται στον πόλεμο, μεγαλώνουν νωρίτερα απ το φυσιολογικό και ζούνε τον θάνατο, τον αναίτιο , αυτόν του πολέμου.
μπράβο στους συντελεστές. Τα παιδιά παίζουνε άψογα. Και η κόμμωσή τους ... τέλεια... ούτε τρίχα δεν ξεφεύγει. Τι να κάνουμε... Είναι και αυτά τα μικροθέματα σε μια ωραία ταινία...