Απο φεις
Δυόμιση εκατομμύρια πήρε
η ταινία ''Η Αλίκη στο Ναυτικό'',
γιατί όχι μόνο το έγχρωμο φιλμ
στοίχιζε πολλαπλάσια χρήματα
απ' ό,τι στοίχιζε το μαυρόασπρο,
αλλά τότε
δεν υπήρχαν ακόμα εργαστήρια
έγχρωμου φιλμ στον τόπο μας
και όλη η τεχνική
επεξεργασία του έγινε στο Παρίσι,
στα εργαστήρια της εποχής.
Έτσι, αφού η έγχρωμη ταινία ήταν
τόσο επιβαρυμένη σε πρόσθετα έξοδα,
προσπαθούσαμε να κάνουμε
κάθε δυνατή οικονομία στο γύρισμα.
Και πρώτα πρώτα δε γυρίζαμε
πέντε κι έξι φορές κάθε σκηνή,
όπως γίνεται τώρα.
Κάναμε όσες
περισσότερες δοκιμές μπορούσαμε
και το γυρίζαμε μια κι έξω
για να έχουμε οικονομία
όχι μόνο στο παρθένο υλικό,
αλλά και στην τεχνική του
επεξεργασία, που στοίχιζε
ένα κάρο λεφτά το κάθε μέτρο.
Αφού, λοιπόν, γινόταν
τέτοιου είδους οικονομία στο φιλμ,
σκεφτείτε τί οικονομίες γινόταν
σε όλα τα άλλα.
Οι κομπάρσοι τότε στοίχιζαν
ογδόντα δραχμές τη μέρα. Αλλά
δεν ήταν μόνο αυτό το έξοδό τους.
Ήταν
οι στολές τους και η μεταφορά τους
από το γραφείο της εταιρείας,
στον τόπο του γυρίσματος.
Όταν λοιπόν, γυρίζαμε
την ταινία ''Η Αλίκη στο Ναυτικό'',
χρειάστηκα πολλούς κομπάρσους.
-Πόσους; με ρώτησε ο Φίνος.
-Καμιά εκατοστή.
-Τρελάθηκες;
-Γιατί Φιλοποίμην;
-Πάρε μολύβι και κάτσε.
Πήρα μολύβι κι έκατσα.
-Εκατό κομπάρσοι
προς ογδόντα δραχμές τη μέρα,
μας κάνουν οκτώ χιλιάδες.
Πόσες μέρες
θα τους χρησιμοποιήσεις;
-Καμιά εικοσαριά.
-Αν λοιπόν πολλαπλασιάσουμε
τις οκτώ χιλιάδες επί είκοσι, μας
κάνουν εκατόν εξήντα χιλιάδες ή όχι;
-Μας κάνουν.
-Τί θα φοράνε τώρα;
-Πρέπει να έχουν
τρεις στολές ο καθένας.
Μια στολή εξόδου, μια στολή
ναύτη και μια στολή υπηρεσίας.
-Ξέρεις τί μου λες τώρα;
-Τί;
-Μαζί με τα καπέλα, τους ζωστήρες
και τα λοιπά, τέσσερα χιλιάρικα
τουλάχιστον το άτομο.
Και όταν τα άτομα είναι εκατό,
επί τέσσερα χιλιάρικα
μας κάνουν τετρακόσια χιλιάρικα.
Πρόσθεσε τώρα κι εξήντα χιλιάρικα,
πρόσθεσε τα μεταφορικά τους,
πρόσθεσε
και όλα τ' άλλα έξοδά τους και θα δεις
ότι οι κομπάρσοι που μου ζητάς,
θα στοιχήσουν όσο θα στοιχήσει
μια ολόκληρη ταινία.
-Και τί θα γίνει τώρα;
-Τί θα γίνει δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι
ότι δε γίνεται αυτό που ζητάς.
Τρέξαμε στη Σχολή Δοκίμων και
παρακαλέσαμε τον τότε Διοικητή
να μας δώσει εκατό δοκίμους
για τις ανάγκες της ταινίας.
Αλλά αυτό
ο κ. Διοικητής μάς το απέκλεισε.
-Τουλάχιστον
θα μας δώσετε εκατό στολές;
-Ούτε αυτό γίνεται.
Έτσι το ζήτημα
έφτασε ξανά στον... Άρειο Πάγο,
που στις περιπτώσεις αυτές,
ήταν πάντα ο ίδιος ο Φίνος.
-Και τί θα κάνουμε τώρα;
-Να κάνεις τη δουλειά σου
με λιγότερους κομπάρσους.
-Με πόσους δηλαδή;
-Με δέκα!..
-Αστειεύεσαι, Φιλοποίμην;
Πώς θα γυρίσω τη Σχολή Δοκίμων
και το αντιτορπιλικό ''Αετός''
με δέκα ανθρώπους; Γίνεται αυτό;
-Όλα γίνονται.
Και τελικά είχε δίκιο. Όλα γίνονται.
Με δεκαέξι κομπάρσους,
με δεκαέξι νέα παιδιά, που με τη
βοήθεια του Κώστα Παπαχρήστου
τα ντύσαμε δοκιμάκια,
γυρίσαμε
με ταχυδακτυλουργικό τρόπο όλες
τις σκηνές και όλες τις παρελάσεις.
Μπροστά από την κινηματογραφική
μηχανή παρέλαυναν οι δεκάξι, ύστερα,
όταν χάνονταν από την οπτική γωνία,
έτρεχαν πίσω από τη μηχανή
και ξαναπαρέλαυναν.
Μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές,
έτσι ώστε να έχει την εντύπωση ο θεατής
ότι υπήρχαν τουλάχιστον εκατό δόκιμοι.
Για να μην αναγνωρίζονται, μάλιστα,
φροντίζαμε, πριν εμφανιστούν ξανά
στην οπτική γωνία της λήψεως,
να αλλάζουμε σειρά.
Οι πρώτοι έμπαιναν τελευταίοι,
οι τελευταίοι πρώτοι και ούτω καθεξής.
Σήμερα
τέτοια προβλήματα δεν υπάρχουν.
Και πάλι όμως, δε γίνονται όσα
θα ήθελαν οι σκηνοθέτες να γίνουν.
Όσα κι αν έχει στη διάθεσή του
ο σκηνοθέτης, θέλει κι άλλα.
Οι απαιτήσεις για το γύρισμα
μιας ταινίας είναι ατελείωτες...
Αλέκος Σακελλάριος
.......................................................................
Απόσπασμα από το βιβλίο:
ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ
Πηγή φωτογραφίας: lifo. gr
